Szmul Centnerszwer

Życiorys

Studiował na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, gdzie dyplom uzyskał 7 marca 1878 roku. Po zakończeniu studiów został powołany do wojska rosyjskiego i brał udział w wojnie rosyjsko-tureckiej. W kolejnych latach poświęcił się specjalizacji w chirurgii, pracując w różnych szpitalach, w tym w Wiedniu, gdzie uczył się pod okiem znanych chirurgów, takich jak Theodor Billroth i Eduard Albert.

W 1880 roku objął stanowisko chirurga w Szpitalu Starozakonnych w Warszawie, gdzie pracował u Ludwika Chwata. Jego kariera zawodowa nabrała tempa, kiedy podjął pracę w klinice chirurgii Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie był związany z Julianem Kosińskim. W dniu 1 sierpnia 1889 roku, wspólnie z Adolfem Grünbaumem (zm. 1907), otworzył w Warszawie lecznicę dla chorych chirurgicznych przy ulicy Nowolipki 25, która później została przeniesiona na ulicę Leszno 22. Ta placówka była szczególnie dedykowana przyjezdnym Żydom i wyposażona w ambulatorium oraz sale na sześć łóżek.

Podczas I wojny światowej pełnił rolę chirurga, udzielając pomocy rannym żołnierzom w Hotelu Rzymskim. Po wojnie, od 1929 roku, z powodu problemów zdrowotnych, osiedlił się w Śródborowie pod Warszawą. Jego życie i działalność zawodową upamiętnił Zygmunt Srebrny. Zmarł i został pochowany na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej, gdzie jednak jego nagrobek nie zachował się. Część publikacji błędnie informuje, że zmarł w warszawskim getcie po 1939 roku.

Był żonaty z Różą Emilią z domu Tetz, a ich syn, Józef Henryk Centnerszwer, został prawnikiem. Jego zainteresowania zawodowe dotyczyły chirurgii, a zwłaszcza tzw. chirurgii małej, interesował się również różnymi dziedzinami medycyny, historią Polski, historią powszechną oraz sztuką. Znany był z pogodnego usposobienia oraz skromności, co przyczyniło się do jego dużej popularności wśród pacjentów.

Prace

Oto zestawienie najważniejszych prac autorstwa Szmula Centnerszwera, które różnią się tematyką i podejściem do zagadnień medycznych.

• Stosowanie przekrwienia zastoinowego w leczeniu ostrych spraw ropnych podług metody Bier′a i Klapp′a. Opis uzyskany został w Medycynie 35, 50, s. 950-955 (1907),
• Chirurgia pauperum. Publikowane w Gazecie Lekarskiej nr 1, 15, 16, 17 (1897),
• Tłumaczenie 50 lat życia chirurga Morrisa.

Przypisy