Alicja Czerwińska

Życiorys

Alicja Czerwińska była córką Franciszka oraz Bronisławy z domu Jarosz. Jej edukacja rozpoczęła się w Gimnazjum im. Juliusza Słowackiego w Warszawie. W okresie okupacji niemieckiej aktywnie uczestniczyła w polskim ruchu oporu, stając się częścią struktur zbrojnych. Początkowo służyła w 1939 roku w jednostce 16. WDH im. Zawiszy Czarnego, gdzie znajdowało się Liceum im. Stanisława Staszica, w szturmowej kompanii ciężkich karabinów maszynowych.

Następnie, Alicja przeszła do batalionu „Pegaz”, który później zmienił nazwę na „Parasol”. W tym czasie pełniła obowiązki jako jedna z trzech łączniczek dowództwa tego oddziału. W pierwszych dniach sierpnia 1944 roku, w trakcie warszawskiego powstania, zagościła na warszawskiej Ochocie, gdzie włączyła się do walk. Po krótkim czasie dostała się do niewoli niemieckiej, jednak zdołała uciec.

Później przedostała się na Mokotów, a następnie kanałami dotarła do Śródmieścia. Tam, 4 września, dołączyła do swojego macierzystego oddziału – batalionu „Parasol”, z którym udała się na Czerniaków.

Niestety, 14 września 1944 roku zginęła podczas walk przy ul. Ludnej 3. W chwili śmierci miała zaledwie 18 lat. Spoczęła na Powązkach Wojskowych, w kwaterach przeznaczonych dla żołnierzy oraz sanitariuszek batalionu „Parasol” (kwatera 24A-7-7).

Za swoje bohaterstwo odznaczona została Krzyżem Walecznych.

Przypisy