Zenon Schreyer

Życiorys

Zenon Schreyer przyszedł na świat 2 grudnia 1900 roku w Warszawie, w rodzinie Wacława i Aleksandry. Jego edukacja rozpoczęła się pod czujnym okiem ojca, który był nauczycielem. W okresie młodzieńczej nauki uczęszczał do Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Warszawie, gdzie angażował się w działania Drużyny Harcerskiej im. gen. Bema.

W listopadzie 1919 roku zdecydował się na służbę wojskową i został przydzielony do baonu mostowego stacjonującego w Modlinie. Tam, biorąc udział w wojnie polsko-bolszewickiej, wykazał się nieprzeciętną odwagą, co zaowocowało skierowaniem do Szkoły Podchorążych Piechoty, a następnie do Szkoły Podchorążych Saperów. Swoją karierę wojskową rozpoczął jako młodszy oficer kompanii w batalionie mostowym w Modlinie, uczestnicząc w budowie oraz rekonstrukcji mostów.

W latach 1926–1932 pełnił obowiązki młodszego oficera w kompanii szkolnej 5 pułku saperów w Krakowie. Na początku lat 30. objął stanowisko adiutanta dowódcy 6 batalionu saperów w Brześciu. Poza aspektem zawodowym, w 1930 roku, podczas akcji ratunkowej związanej z powodzią, uratował dwie tonące osoby w Wiśle, co przyniosło mu Medal za Ratowanie Ginących.

W marcu 1939 roku, ponownie w 5 batalionie saperów w Krakowie, objął dowodzenie 4. kompanii zmotoryzowanej. W czasie wojny obronnej Polski w 1939 roku, był dowódcą 55 batalionu saperów, który to batalion wchodził w skład Armii „Kraków”. Pod jego dowództwem oddział skutecznie zrealizował swoje zadanie podczas przeprawy na prawy brzeg Wisły w rejonie Baranowa.

W trakcie II wojny światowej, w czasie okupacji, służył jako żołnierz Armii Krajowej, używając pseudonimu „Demir” w Komendzie Głównej AK, w Oddziale III (Operacyjno-Szkoleniowym) Wydziału Saperów. Zasłynął z uczestnictwa w licznych akcjach dywersyjnych w ramach „Kedywu”, operując pod tajnym imieniem Zygmunt Sarnowski. Niestety, jego heroiczna działalność zakończyła się tragicznie, gdy poległ podczas powstania warszawskiego.

Awanse

Zenon Schreyer, w swojej karierze wojskowej, przeszedł przez szereg znaczących awansów. Jego rozwój zawodowy obejmował następujące etapy:

• podporucznik – 12 lutego 1923, ze starszeństwem od 1 kwietnia 1921, w korpusie oficerów inżynierii i saperów,
• porucznik – ze starszeństwem od 1 kwietnia 1923, zajmując 3. lokatę w korpusie oficerów inżynierii i saperów,
• kapitan – awans w 1932 roku, ze starszeństwem od 1 stycznia 1933.

Awans na stopień majora pozostał nieokreślony w dostępnych danych.

Ordery i odznaczenia

Zenon Schreyer był osobą wyróżniającą się w swoim czasie, a jego zasługi zostały docenione poprzez szereg odznaczeń, które otrzymał.

• krzyż srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 13175,
• medal Niepodległości,
• srebrny Krzyż Zasługi (19 marca 1937),
• medal pamiątkowy za Wojnę 1918–1921,
• medal za Ratowanie Ginących (1930).

Przypisy