Pałac Kossakowskich w Warszawie

Opis

W 1780 roku Izaak Ollier, kupiec, nabył od Augusta Sułkowskiego działkę, na której postanowił wybudować pałac. Zrealizowana konstrukcja wyróżniała się stylem klasycystycznym, prawdopodobnie opracowanym przez Efraima Schrögera. Budowę zakończono w 1784 roku.

W 1848 roku nieruchomość została zakupiona przez Władysława Pusłowskiego, który zlecił architektowi Henrykowi Marconiemu przebudowę obiektu. W ramach tej transformacji dodano dodatkowe piętro, trzy oficyny oraz balkony. Na elewacji umieszczono korynckie pilastry, a w 1851 roku ustawiono rzeźby symbolizujące muzy: Klio, Uranię, Erato oraz Talię, które wykonał Paweł Maliński.

W 1853 roku, pałac stał się własnością hrabiny Aleksandry z Lavalów Kossakowskiej. Jej mąż, Stanisław Szczęsny Kossakowski, zgromadził w budynku cenne zbiory malarstwa, broni oraz stworzył imponującą bibliotekę. Rok 1858 przyniósł kolejną przebudowę wnętrza, tym razem według planów Franciszka Marii Lanciego.

Po śmierci Kossakowskiego w 1905 roku, pałac odziedziczyło ośmioro spadkobierców. W listę dziedziców wpisani byli: Józef Kossakowski, Michał Stanisław Kossakowski, Jan Eustachy Kossakowski, Maria z Kossakowskich Chrapowicka, Aleksandra z Kossakowskich Łempicka, Zofia z Kossakowskich Meysztowiczowa, Gabriela z Kossakowskich Górska oraz Jadwiga Kossakowska. Z biegiem lat pałac utracił status rezydencji rodowej, a wkrótce przekształcił się w czynszową kamienicę. W 1930 roku został nabyty przez Warszawskie Towarzystwo Ubezpieczeń.

Obiekt doznał znacznych uszkodzeń podczas obrony Warszawy w 1939 roku, a także podczas powstania warszawskiego w 1944 roku. W latach 1949-1950 odbyła się odbudowa pałacu na podstawie projektu Mieczysława Kuzmy. W 1965 roku pałac zyskał status zabytku, a jego historia stała się częścią pamięci warszawskiej społeczności.

W jednym z pomieszczeń pałacu funkcjonowała pracownia Władysława Podkowińskiego, gdzie artysta stworzył swój znany obraz „Szał uniesień” w 1894 roku. To miejsce nabrało wyjątkowego charakteru jako przestrzeń twórcza.

Przypisy