Pałac Marii Radziwiłłowej w Warszawie

Opis

Pałac Marii Radziwiłłowej, którego budowa rozpoczęła się jeszcze przed rokiem 1732, został zrealizowany dla kawalera zakonu maltańskiego. W 1754 roku przeszedł na własność Kazimierza Dębskiego, natomiast w 1770 roku stał się własnością Marii z Lubomirskich Radziwiłłowej, która pełniła funkcję miecznikowej litewskiej.

Niestety, w wyniku zniszczeń wojennych w 1944 roku, pierwotny budynek uległ spaleniu. Dopuszczono do powstania nowej konstrukcji, która została zrealizowana na podstawie wcześniejszych fundamentów w latach 1951–1957, według projektu Anny Boyé-Guerquin. Nowoczesny obiekt, określany jako pseudozabytek, nawiązuje do XVIII-wiecznego pierwowzoru, starając się zachować historyczny charakter.

W ramach tego przedsięwzięcia stworzono również oficyny pseudozabytkowe. Zachodnia oficyna, zbudowana w latach 1953–1954, nawiązuje do kamienicy Lasockiego z około 1780 roku. Dawny przejazd bramny został przekształcony w sień. Z kolei wschodnia oficyna, wzniesiona na miejscu rozebranej oficyny w 1955 roku, powstała około 1961–1962.

Wnętrza pałacu oraz jego dawna komora zostały dostosowane do potrzeb nowego użytkownika. Od 1949 roku, obiekt stał się siedzibą Państwowego Instytutu Sztuki, który w 1959 roku przekształcił się w Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk.

W roku 1965 pałac zyskał status obiektu chronionego, a jego wyjątkowe walory architektoniczne zostały docenione poprzez wpis do rejestru zabytków.

Przypisy