Feliks Teodor Gloeh

Życiorys

Feliks Teodor Gloeh, syn Ludwika Gloeh i Ludwiki z Buffów, był postacią wyróżniającą się w historii Polski. Był starszym bratem Ottona, który służył jako major saperów w Wojsku Polskim i zmarł w 1923 roku. Jego edukacja rozpoczęła się w Warszawie, a już w 1905 roku, jako gimnazjalista, brał udział w antycarskich protestach. Po zakończeniu szkoły średniej, zdecydował się na studia filozoficzne i teologiczne, ucząc się w miastach takich jak Halle, Berlin i Dorpati.

W 1913 roku objął posadę wikarego w Warszawie oraz zarząd nad parafią luterańską w Mławie i jej filią w Lipinach. Po zakończeniu I wojny światowej, od 1918 do 1922 roku, podejmował się dozoru nad gminą ewangelicko-augsburską w Żyrardowie. W międzyczasie, w latach 1915–1930, angażował się w nauczanie religii ewangelickiej w gimnazjum M. Reja, co świadczyło o jego oddaniu sprawie edukacji.

Wielką rolę odegrał podczas wojny z bolszewikami, gdzie walczył jako ochotnik z wielkim patriotyzmem. 9 grudnia 1929 roku przeszedł do rezerwy duchowieństwa wojskowego w stopniu proboszcza, z datą starszeństwa przypadającą na 1 czerwca 1919 roku. W tym czasie zajął się również działalnością dziennikarską jako redaktor Głosu Ewangelickiego, co było wyrazem jego zaangażowania w sprawy społeczne i narodowe.

W 1920 roku, aktywnie popierał przyłączenie Mazur i Warmii do Polski, stając na czele Zrzeszenia Plebiscytowego Ewangelików Polskich, które wspierało polską opcję w Prusach Wschodnich. Po pewnym czasie, w 1922 roku, objął stanowisko redaktora Gazety Mazurskiej w Działdowie. Jako członek władz Zrzeszenia Ewangelików Polskich, w latach 1922-1939, wziął udział w założeniu luterańskiego kościoła wojskowego, przejmując cerkiew byłego Keksholmskiego Pułku Lejb Gwardii w Warszawie.

Po wybuchu II wojny światowej, Gloeh ewakuował się do Łucka, lecz szybko powrócił do Warszawy, aby podjąć pracę jako urzędnik w fabryce swojego brata. 1 listopada 1930 roku, przeszedł na zawodowego duchownego wojskowego, uzyskując tytuł proboszcza z datą starszeństwa z 1 lipca 1919 roku, zdobywając pierwszą lokatę w duchowieństwie wojskowym wyznania ewangelicko-augsburskiego. Był szefem Głównego Urzędu Duszpasterstwa tego wyznania, a w 1936 roku awansował na stopień seniora.

Po zakończeniu wojny instrumentalnie zajął się kierowaniem Wojskowym Urzędem Duszpasterstwa Ewangelicko-Augsburskiego przy Naczelnym Dowództwie Wojska Polskiego, pełniąc tę funkcję do lutego 1947 roku. Po zakończeniu aktywnej służby, w 1948 roku przeszedł na emeryturę, jednak kontynuował pracę w edukacji, sprawując w latach 1947-1950 funkcję dyrektora Liceum im. M. Reja. Pomimo zajęć pedagogicznych, dalej angażował się w duszpasterstwo w parafiach luterańskich w Starej Iwicznej i Górze Kalwarii między 1950 a 1956 rokiem.

Feliks Teodor Gloeh został uhonorowany medalem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata za pomoc Żydom w czasie II wojny światowej. Zmarł i został pochowany na Cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie, w alei 9-1-5, pozostawiając po sobie niezatarte ślady w historii Polski.

Ordery i odznaczenia

Feliks Teodor Gloeh odegrał istotną rolę w historii, a jego życie i osiągnięcia zostały uhonorowane licznymi wyróżnieniami. Poniżej przedstawiamy odznaczenia, które otrzymał:

• złoty Krzyż Zasługi, przyznany 18 marca 1932 roku,
• Medal Niepodległości,
• tytuł Sprawiedliwego wśród Narodów Świata, nadany w 1984 roku.