Czesław Falkowski

Życiorys

W 1904 roku Czesław Falkowski ukończył Gimnazjum Praskie w Warszawie. Siedem lat później, 26 lipca 1910, został wyświęcony na kapłana w Innsbrucku, a następnie inkardynowany do archidiecezji mohylewskiej. Jego kariera akademicka obejmowała wykłady w Akademii Duchownej w Petersburgu, na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim oraz Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, gdzie pełnił funkcję rektora w latach 1928-1930.

W czasie II wojny światowej, w latach 1942-1943, został aresztowany przez Niemców. Po zakończeniu wojny, Falkowski kontynuował nauczanie w seminarium duchownym w Białymstoku, gdzie dzielił się swoją wiedzą i doświadczeniem.

24 lutego 1949 roku, został mianowany biskupem diecezjalnym diecezji łomżyńskiej, a jego konsekracja miała miejsce 8 maja 1949 roku w prokatedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Białymstoku, gdzie sakry udzielił mu arcybiskup Romuald Jałbrzykowski. Współkonsekratorzy to biskupi Ignacy Świrski oraz Władysław Suszyński. Wybrał dewizę biskupią „Adveniat Regnum Tuum” (Przyjdź Królestwo Twoje). Rządy w diecezji łomżyńskiej objął 15 marca 1949 roku.

Falkowski brał aktywny udział w III i IV sesji Soboru Watykańskiego II, której celem było odnowienie i uporządkowanie Kościoła katolickiego. Po zakończeniu życia, został pochowany w katedrze łomżyńskiej, gdzie jego pamięć jest wciąż żywa wśród lokalnej społeczności.

Odznaczenia

W 1929 roku Czesław Falkowski został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski ze względu na swoje istotne zasługi na rzecz pracy narodowo-społecznej oraz naukowej.