Kościół ewangelicko-reformowany w Warszawie

Historia

Prace budowlane kościoła ewangelicko-reformowanego w Warszawie rozpoczęły się w październiku 1866 roku. Projekt tej neogotyckiej świątyni został przygotowany przez jednego z członków zboru, warszawskiego architekta Adolfa Loewego. W trakcie budowy zastosowano m.in. żeliwo, co świadczy o nowoczesnych jak na tamte czasy technologiach budowlanych. Cały proces budowy trwał 14 lat, z uwagi na znaczne koszty finansowe, które towarzyszyły temu ambitnemu przedsięwzięciu.

Uroczyste poświęcenie kościoła miało miejsce 24 października 1880 roku, co stanowiło ważny moment w historii zboru. Niestety, podczas II wojny światowej świątynia doznała częściowych uszkodzeń, w szczególności dwie zakrystie oraz prezbiterium z kazalnicą zostały zniszczone. Co ciekawe, wieża kościoła, mimo że była ostrzeliwana, przetrwała bez większych zniszczeń.

Po zakończeniu wojny, kościół został starannie odbudowany. W 1965 roku obiekt został wpisany do rejestru zabytków, co podkreśliło jego znaczenie nie tylko jako miejsca kultu, ale również jako cennego elementu architektonicznego w Warszawie.

Przypisy