Ryszard Drągowski

Życiorys

Ryszard Drągowski był synem Stanisława oraz Stanisławy z domu Korbin. W trudnych czasach II wojny światowej, w 1943 roku, dołączył do Armii Krajowej i brał czynny udział w wyjątkowych wydarzeniach historycznych, walcząc podczas powstania warszawskiego w 1944 roku jako starszy strzelec w 2 kompanii 3 batalionu pancernego AK, który nosił nazwę „Golski”. Jego działania miały miejsce w Śródmieściu Południowym, a po złożeniu broni, został uwięziony w Stalagu X B w Sandbostel.

Po wojnie, w 1946 roku, wrócił do Polski, kontynuując swoją pasję związaną z turystyką oraz wspinaczką, która sięgała już 1937 roku. Wkrótce osiedlił się w Zakopanem, gdzie przez długi czas działał na rzecz społeczności górskiej. W latach 1954-1969 oraz 1972-1973 był odpowiedzialny za schronisko PTTK „Murowaniec” na Hali Gąsienicowej, co stanowiło kluczowy element jego kariery. W 1958 roku uzyskał tytuł ratownika górskiego, a cztery lata później – uprawnienia instruktora narciarskiego.

W okresie od 1969 do 1972 roku pełnił funkcję naczelnika Grupy Tatrzańskiej GOPR, co dodatkowo umocniło jego pozycję w środowisku górskim. Następnie, w latach 1974-1980, przewodniczył zakopiańskiemu Oddziałowi PTTK, a w 1977 roku uzyskał status przewodnika tatrzańskiego.

Za swoje liczne osiągnięcia i wkład w działalność górską, został wyróżniony tytułem Honorowego Prezesa Oddziału PTTK w Zakopanem oraz Klubu Sekcji Narciarskiej PTT. Jego zasługi zostały również docenione poprzez liczne odznaczenia, w tym Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Armii Krajowej, Warszawski Krzyż Powstańczym, a także złotą i srebrną odznakę GOPR i złotą odznakę PTTK. W 2009 roku uhonorowano go Nagrodą Burmistrza Miasta Zakopane.

Ryszard Drągowski zmarł, a jego ostatnie miejsce spoczynku znajduje się na Nowym Cmentarzu w Zakopanem (kw. H2-3-8), co stanowi przykład jego silnego związku z tym regionem.

Przypisy