Jan Mastalerz (pułkownik)

Życiorys

Jan Mastalerz był synem Ignacego i swoje pierwsze kroki zawodowe stawiał w Warszawie, gdzie w latach 1913–1915 zdobywał doświadczenie jako ślusarz oraz pracownik stacji kolejowej Warszawa-Praga. Jego życie zawodowe nabrało tempa podczas I wojny światowej, kiedy to został ewakuowany w głąb Rosji.

Do roku 1917 Mastalerz pracował na kolei w Pskowie i Piotrogrodzie. Po zakończeniu konfliktu, w latach 1919–1939, pełnił różne ważne funkcje w ramach Armii Czerwonej, w tym sędziego sądów wojskowych. Był przewodniczącym Trybunału Wojennego 45 Dywizji Strzelców oraz zastępcą przewodniczącego Trybunału Wojennego 6 Korpusu Piechoty. Jego zaangażowanie obejmowało również rolę członka kolegium Trybunału Floty Bałtyckiej, a następnie pełnił funkcje prokuratora 16 Białoruskiego Korpusu oraz pomocnika prokuratora Garnizonu Baku.

W roku 1925 Mastalerz został prokuratorem w Prokuraturze Wojskowej Armii Czerwonej. Kształcił się w tym zakresie, kończąc specjalny kurs w Akademii Wojskowej im. Michaiła Frunzego w Moskwie. W latach 1938-1941 pełnił funkcję prokuratora Prokuratury Specjalnego Korpusu Kolejowego. Po ataku III Rzeszy na ZSRR, otrzymał angaż na stanowisko prokuratora Prokuratury Wojskowej w Jarosławiu.

15 lutego 1944 roku zastał oddelegowany do służby w ludowym Wojsku Polskim, gdzie rozpoczął pracę jako prokurator Prokuratury Armii Polskiej w ZSRR, a następnie 1 Armii WP. Od 2 września 1944 do stycznia 1946 roku sprawował funkcję naczelnym prokuratorem wojskowym. Kolejne lata przyniosły mu nominat na I zastępcę prezesa Najwyższego Sądu Wojskowego, które to stanowisko piastował aż do marca 1947. 21 marca 1947 roku, po długim okresie w Polsce, powrócił do ZSRR.