Henryk Hilarowicz

Życiorys

Henryk Hilarowicz był *wnukiem* Hilarego Nusbauma, a także *synem* uznanego zoologa Józefa Nusbauma (od 1907 Nusbauma-Hilarowicza) oraz Rozalii z Głębockich. Ukończył edukację medyczną na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego, co związało go z tym miastem na długi czas.

W sposób szczególny wyróżnił się podczas rosyjskiej inwazji w 1914 roku, pracując jako lekarz na oddziałach chirurgicznych we Lwowie. Podczas obrony Lwowa w latach 1918-1919 pełnił funkcję lekarza trzeciej grupy lotniczej, co świadczy o jego zaangażowaniu i poświęceniu w trudnych czasach.

W 1929 roku uzyskał habilitację z zakresu chirurgii, a jego kariera zawodowa rozwijała się w Klinice Chirurgii Uniwersytetu Jana Kazimierza, gdzie został docentem, a w 1939 roku profesorem tytularnym. Hilarowicz był także członkiem Międzynarodowego Towarzystwa Chirurgicznego w Brukseli od 1929 roku, co podkreśla jego prestiż w środowisku medycznym.

W oczach współpracowników cieszył się na tyle wysoką reputacją, że lekarze mawiali: *Gdybym się musiał operować, dałbym się krajać tylko Hilarowiczowi.* Był nie tylko wybitnym praktykiem, ale także pionierem w chirurgii, co potwierdza jego dorobek naukowy – w tym publikacje takie jak *Z badań nad chyżością opadania krwinek* oraz *Zasady znieczulenia miejscowego*.

Niestety, życie Henryka Hilarowicza zakończyło się tragicznie. Zginął w grupie lwowskich profesorów, zamordowanych przez Niemców (Einsatzkommando zur besonderen Verwendung, pod dowództwem Brigadeführera Karla Eberharda Schöngartha) w nocy z 3 na 4 lipca 1941 roku. Jego śmierć pozostawiła pustkę w środowisku medycznym, przy czym jego osiągnięcia i pamięć o nim przetrwały do dzisiaj.

Przypisy