Jerzy Brunner (bakteriolog)

Jerzy Brunner, urodzony 9 stycznia 1870 roku w Warszawie, był wybitnym polskim lekarzem bakteriologiem o żydowskich korzeniach, zmarłym 26 kwietnia 1925 roku w tym samym mieście. Jego życie i działalność naukowa pozostawiły znaczący ślad w polskiej medycynie.

Brunner pochodził z rodziny prawniczej jako syn adwokata Henryka Brunnera (1837–1901) oraz Florentyny z domu Landau. Po ukończeniu studiów medycznych, w latach 1909-1918, pełnił rolę wykładowcy oraz kierownika Katedry Bakteriologii na Wydziale Przyrodniczo-Matematycznym Towarzystwa Kursów Naukowych w Warszawie. Jego praca edukacyjna przyczyniła się do rozwoju bakteriologii w Polsce.

Jerzy Brunner był także profesorem w Uniwersytecie Warszawskim oraz docentem bakteriologii. Oprócz działalności akademickiej, kierował oddziałem bakteriologicznym w Państwowym Zakładzie Epidemiologicznym. Dodatkowo, od 1904 do 1925 roku, zajmował stanowisko ordynatora w stołecznym Szpitalu św. Ducha.

W życiu osobistym był żonaty z Kazimierą Żółkowską. Po jego śmierci, znalazł miejsce ostatniego spoczynku na Cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie (kw. 1-1-2). Jego dziedzictwo w terapeutycznej praktyce oraz badaniach naukowych nadal wpływa na współczesną medycynę.