Andrzej Retke

Życiorys

Andrzej Retke był synem Mikołaja i Teodory z Przezdembskich, a także bratem Stanisława. Swoją edukację rozpoczął w III Gimnazjum w Warszawie. W 1869 roku podjął naukę w warszawskim Seminarium Duchownym Św. Jana, a następnie, w latach 1873–1877, kontynuował studia w Akademii Duchownej w Petersburgu. W dniu 14 lipca 1875 roku przyjął święcenia kapłańskie w Petersburgu.

Po powrocie do Warszawy w 1877 roku, sprawował funkcję wikariusza w kilku parafiach, w tym w kościele katedralnym Św. Jana. Wziął także czynny udział w pracach komisji odpowiedzialnej za skatalogowanie biblioteki byłej Akademii Duchownej w Warszawie.

W latach 1884–1902, Retke pełnił zaszczytną rolę profesora homiletyki, patrologii oraz ceremonii w Akademii Duchownej w Petersburgu. Od 1890 rok rozszerzył swoje kompetencje o nauki z zakresu prawa kanonicznego oraz kazuistyki prawnej, a od 1898 roku był inspektorem Akademii. W 1895 roku wyróżniony został tytułem papieskiego prałata domowego.

W 1902 roku wrócił do kraju, gdzie objął posadę proboszcza w Łowiczu oraz archidiakona miejscowej kapituły katedralnej. Jego zasługi zostały dostrzegane, a za osiągnięcia otrzymał odznaczenie Orderu Św. Anny i Orderu Św. Stanisława. Andrzej Retke znalazł swój ostatni spoczynek na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 30-5-17/18).

Był autorem wielu publikacji dotyczących prawa małżeńskiego i teologii, w tym podręcznika pt. Patrologiae compendium scholis accomodatum z 1889 roku, jak również rozprawy zatytułowanej Wykład budowy hymnów w księgach liturgicznych zawartych (1891). Pracę tę dedykował arcybiskupowi warszawskiemu Wincentemu Popielowi.

Przypisy