Stanisław Kmita (lekarz)

Życiorys

Stanisław Kmita był synem Stanisława Aleksandra oraz Jadwigi Barbary z domu Gerlach. Swoje pierwsze kroki w edukacji stawiał w Państwowym Gimnazjum im. Stanisława Staszica w Warszawie, gdzie w 1927 roku uzyskał świadectwo dojrzałości. W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, które zakończył w 1935 roku. Po ukończeniu nauki podjął pracę jako lekarz laryngolog w Klinice Chorób Gardła, Nosa i Uszu na Uniwersytecie Warszawskim.

W okresie II Rzeczypospolitej aktywnie uczestniczył w ruchu narodowym, będąc członkiem Organizacji Wojskowej Polskiej (OWP), Obozu Narodowo-Radykalnego (ONR) oraz Organizacji Polski (OP). Należał również do Polskiej Korporacji Akademickiej Aleteja.

W trakcie II wojny światowej występował w obronie Warszawy, ponadto angażował się w tajne nauczanie, co było bardzo ważne w obliczu okupacji.

Po wojnie rozpoczął karierę w Klinice Otolaryngologicznej Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Łódzkiego, a później kontynuował swoją pracę w Akademii Medycznej w Łodzi. W 1946 roku uzyskał tytuł doktora, przedstawiając dysertację na temat Leczenia złamań kości nosowych. Habilitację zdobył w 1953 roku na podstawie rozprawy dotyczącej Wpływu par benzyny na górne drogi oddechowe oraz narząd węchu. Dwa lata później, w 1955 roku, otrzymał tytuł docenta w Katedrze Pediatrii, a w 1957 roku uzyskał także tytuł docenta w nowo utworzonym Klinicznym Oddziale Otolaryngologii Dziecięcej Akademii Medycznej w Łodzi.

W ciągu swojej kariery opublikował 51 prac, skupiając się głównie na problematyce dzieci słabosłyszących, audiologii oraz otologii dziecięcej. Prowadził badania nad odruchami słuchowymi u noworodków, niemowląt i małych dzieci, a także analizował rozwój zatok u dzieci i radiodiagnostykę zapaleń uszu. Ponadto badał zastosowanie znieczulenia dotchawiczego w operacjach migdałków.

Był członkiem Polskiego Towarzystwa Otolaryngologicznego oraz Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego. Należał także do Łódzkiego Towarzystwa Naukowego i uczestniczył w pracach komitetu redakcyjnego „Otolaryngologii Polskiej”.

W Łodzi zorganizował Poradnię Audiologiczną, gdzie zajmował się terapią dzieci z wadami słuchu. Dodatkowo, z jego inicjatywy w 1965 roku powstała jedna z pierwszych w Polsce szkół dla dzieci niedosłyszących.

Po jego śmierci, został pochowany na cmentarzu św. Rocha na Radogoszczu w Łodzi, przy ulicy Zgierskiej.

Upamiętnienie

W latach 1985-2012, aż do momentu, gdy władze miasta Łodzi zlikwidowały ośrodek, Stanisław Kmita pełnił zaszczytną rolę patrona Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego dla Dzieci Słabosłyszących. Ośrodek ten był zlokalizowany przy ulicy Wólczańskiej 121/123.

Przypisy