Ulica Warecka w Warszawie

Historia

W przeszłości ulica była istotną drogą narolną prowadzącą do Kałęczyna. Jej początki sięgają czasów, gdy stanowiła część jurydyki Szpitala św. Ducha. W końcu XVIII wieku w okolicy Nowego Światu wzniesiono drewniany dwór Wareckie, który należał do starosty wareckiego, Józefa Pułaskiego. To właśnie od tej posesji wzięła swoją nazwę ulica, co miało miejsce oficjalnie w roku 1770. Naprzeciwko dworu wybudowano pałac Jabłonowskich, który później przeszedł w ręce Sanguszków.

W połowie XIX wieku, w rejonie placu Powstańców Warszawy, zbudowano stajnie oraz powozownie dla poczty konnej. Później w tym miejscu powstał gmach Poczty Głównej, który przetrwał aż do czasów powstania warszawskiego.

Podczas walk o wolność, ulica Warecka przy Nowym Świecie stała się strategicznym punktem. To tutaj znajdował się główny właz kanałowy, przez który powstańcy ewakuowali się ze Starego Miasta.

Po tragicznych zniszczeniach w 1944 roku, w latach pięćdziesiątych odbudowano część budynków. Wśród nich znalazł się Dom Spółdzielczości Rolniczej (numer 11a), kamienica Wedegisa (numer 11), pałacyk Sanguszków oraz kamienica Wawrzyńca Mikulskiego, usytuowana na rogu Nowego Światu.

W latach 1948–1955 wzniesiono gmach Narodowego Banku Polskiego, którego głównym projektantem był Bohdan Pniewski. W kolejnych latach, między 1958 a 1961, po przeciwnej stronie ulicy powstał hotel Dom Chłopa, również zaprojektowany przez Bohdana Pniewskiego oraz Małgorzatę Handzelewicz-Wacławek. Hotel ten został wyposażony w rozległy parking, a po roku 2000 wzniesiono tu nowy obiekt hotelowy.

Ulica Warecka przy ul. Kubusia Puchatka charakteryzuje się dwoma sklepionymi, łukowymi prześwitami. Zachowała się tu przedwojenna nawierzchnia jezdni, wykonana z kostki granitowej, co nadaje temu miejscu niepowtarzalny klimat historyczny.

Przypisy