Jerzy Kasprzycki

Życiorys

Jerzy Kasprzycki, znany ze swojej działalności literackiej i jak jedna z ważnych postaci Warszawy, zdobył wczesne wykształcenie na tajnych kursach Gimnazjum im. Tadeusza Reytana w Warszawie. Po wojnie zdał maturę w Gimnazjum im. Stefana Żeromskiego w Jeleniej Górze, po czym w 1949 roku powrócił do stolicy.

Studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego ukończył w okresie, gdy równocześnie pracował w gazecie „Życie Warszawy”. Jego praca tam trwała przez ponad trzy dekady, w której prowadził cykl pod nazwą Pożegnania warszawskie z rysunkami Mariana Stępnia oraz później Kazimierza Nowaka. Warto zaznaczyć, że cykl ten został później opracowany i wydany w formie książkowej.

Kasprzycki był także autorem wielu popularnych publikacji, w tym: Pożegnania warszawskie (1971, 1982, 1986), Osobliwości warszawskie (1979), Warszawa nieznana (1981), Warszawa jaka była (1984) oraz Żydzi Warszawy (1988). Jego znaczącym dokonaniem była pięciotomowa, ilustrowana publikacja dotycząca różnych dzielnic miasta o tytule Korzenie miasta. Warszawskie pożegnania (1996–2000), z szóstym tomem wydanym już pośmiertnie w 2004 roku i opracowanym wspólnie z Jerzym S. Majewskim. Był również autorem licznych przewodników po Warszawie, co przyczyniło się do jego renomy wśród miłośników historii miasta.

W swojej karierze aktywnie uczestniczył w różnych organizacjach, będąc członkiem ZWM w latach 1946–1948 oraz ZMP od 1948 do 1956 roku. Od 1957 roku przynależał do PZPR. Kasprzycki otrzymał dwukrotnie nagrodę m.st. Warszawy oraz był laureatem nagrody Towarzystwa Przyjaciół Warszawy, a także Warszawskiej Premiery Literackiej w roku 1997 i KLIO (Nagroda Porozumienia Wydawców Książki Historycznej) w 2000 roku.

Po swojej śmierci został pochowany na stołecznym cmentarzu w Pyrach. Jerzy Kasprzycki został również odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, co świadczy o jego zasługach dla kultury i historii Warszawy.