Kamienica Gizińska w Warszawie (Rynek Starego Miasta 6)

Opis

Pierwotnie budynek ten był dwuokienną kamienicą zaprojektowaną w stylu gotyckim, jednak w 1607 roku doznał on zniszczeń na skutek pożaru. Już w 1610 roku obiekt został odbudowany, tym razem w stylu barokowym. Do połowy XVII wieku był w rękach rodziny patrycjuszowskiej Gizów, a później zmieniał właścicieli, wśród których znaleźli się m.in. Marcin Martenson z Bremy, Wachnic oraz rajca Gieler, który był jej właścicielem w połowie XVIII wieku, a także rajca J. M. Łukaszewicz, który zarządzał budynkiem od 1784 do 1826 roku.

W latach 1784–1826 w kamienicy funkcjonował sklep, który obejmował także piwnicę oraz szynk. Powyżej jego wejścia widniał napis: Vinum laetificat cor et acuit ingenium, co w tłumaczeniu oznacza: Wino rozwesela serce i zaostrza dowcip.

W późniejszych latach budynek został nadbudowany do pięciu kondygnacji oraz dodano do niego latarnię. W 1928 roku kamienicę ozdobiono polichromią autorstwa L. Ślendzińskiego. Niestety, podczas powstania warszawskiego obiekt został znacznie zniszczony, przetrwał jedynie fragment portalu oraz część parteru.

W latach 1952–1953 odbyła się odbudowa budynku, która została zrealizowana według projektu T. Bursche i S. Kamińskiego. W 1965 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków, co podkreśla jej historyczne oraz architektoniczne znaczenie.

W kulturze masowej

Fasada kamienicy jest dobrze znana i interesująca, a jej elementy architektoniczne przykuwają uwagę nie tylko turystów, ale także twórców filmowych. W filmie komediowym „Ja tu rządzę”, który powstał w 1939 roku, front budynku z charakterystycznym napisem „Vinum laetificat cor et acuit ingenium” znalazł swoje miejsce.

Przypisy