Michał Radwan

Życiorys

Radwan był aktywnym uczestnikiem działań wojennych podczas wojen napoleońskich. W okresie powstania listopadowego, w armii Królestwa Polskiego, piastował urząd komisarza w Komisariacie Ubiorczym Komisji Rządowej Wojny. W tym czasie został oddelegowany do pracy w fabryce sukienniczej zlokalizowanej w Zgierzu.

W latach 1835-1846 pełnił funkcję komisarza powiatu łęczyckiego. W ramach tej roli prowadził szereg dochodzeń, w tym śledztwo dotyczące ks. Ojrzanowskiego, który był zaangażowany w sprawę odezwy „Zemsta Ludu”, odnalezionej w jednym z łódzkich kościołów. W 1837 roku zdobył prawo nowego szlachectwa w Królestwie Polskim, co wiązało się z posiadanym przez niego Orderem św. Stanisława.

Od 1840 roku Radwan sprawował urząd naczelnika powiatu łęczyckiego. W czasie pełnienia tej funkcji, w 1841 roku, odbył się ważny moment dla Łodzi, gdy miasto uzyskało status miasta gubernialnego. Dzięki jego staraniom w Łodzi rozpoczęto budowę szkoły realnej, w której językiem wykładowym był polski.

Urodził się w rodzinie Jana Radwana i Heleny z domu Muszyńskiej. Jego małżonką była Anna z domu Józefowicz, z którą doczekał się pięciu synów. Po jego śmierci, został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie, w katakumbach (rząd 181, miejsce 7).

Upamiętnienie

W 1863 roku nastąpiła zmiana w nazwie ulicy w Łodzi. Zachodnią część ulicy Brzeźnej przemianowano na ulicę Radwańską, aby uhonorować pamięć Michała Radwana. Później, w okresie od 1947 do 1990 roku, patronem tej ulicy został generał Karol Świerczewski. W 1990 roku postanowiono przywrócić oryginalną nazwę – ulica Radwańska.

Przypisy