Kościół Dzieciątka Jezus w Warszawie (Ochota)

Historia

Historia budowy kompleksu szpitala Dzieciątka Jezus obejmowała zamysł, w ramach którego miały powstać dwie niewielkie świątynie chrześcijańskie: jedna dla prawosławnych oraz druga, katolicka.

Roboty związane z powstaniem kaplicy katolickiej Dzieciątka Jezus rozpoczęły się 25 lipca 1897 roku. Wówczas zaplanowano, że obiekt pomieści 150 wiernych, co dotyczy obecnej węższej części prezbiterium z głównym ołtarzem. Kaplica została oddana do użytku w 1902 roku, jednak z czasem okazało się, że jest ona niewystarczająca, co skłoniło do przystosowania jej jako prezbiterium dla nowo projektowanej trójnawowej świątyni w stylu neogotyckim.

Prace budowlane na kościele zostały zatrzymane z powodu I wojny światowej, jednak po czterech latach kontynuowano je i ukończono w 1925 roku. Niestety, podczas II wojny światowej kościół poważnie ucierpiał. W obliczu obrony Warszawy, 24 września 1939 roku, wieża została zniszczona, a dzwony rozbite, co spowodowało również uszkodzenie dachu.

W 1941 roku na prawej stronie nawy kościoła zainstalowano obraz Miłosierdzia Bożego, który został sprowadzony ze Lwowa, a jego autorem był Stanisław Batowski Kaczor. Natomiast po lewej stronie, w 1944 roku, umieszczono obraz Niepokalanego Poczęcia NMP autorstwa profesora Adolfa Hyły z Krakowa.

W 1965 roku świątynia została wpisana do rejestru zabytków, co podkreśla jej historyczną wagę. Od 1986 roku jest kościołem parafialnym parafii rzymskokatolickiej św. Alojzego Orione.

Przypisy