Kępa Zawadowska

Historia

Kępa Zawadowska to miejscowość z bogatą historią, która została założona w 1819 roku. Wówczas na terenie tym osiedlili się koloniści niemieccy, znani jako Olędrzy, przybyli z inicjatywy administracji dóbr wilanowskich, które były własnością Potockich. Nazwa osady, „Zawadowska”, nawiązywała do folwarku Zawady, z którym była związana.

W 1832 roku lokalna społeczność przystąpiła do budowy szkoły oraz założenia cmentarza ewangelickiego, który przetrwał do dziś. Powstała także kolonia domów mieszkalnych. W roku 1905 miejscowość dysponowała już 35 domami i zamieszkiwało ją 278 osób. W okresie II wojny światowej mieszkańcy złożyli wniosek o wpisanie ich na volkslistę.

W latach 1942–1943 w Kępie Zawadowskiej funkcjonował oboz pracy dla Żydów, w którym przetrzymywano około 400 więźniów, którzy byli zaangażowani w prace przy melioracji terenów wodnych. W lipcu 1944 roku, w obliczu zbliżającej się ofensywy Armii Czerwonej, mieszkańcy miejscowości zostali ewakuowani do Niemiec.

W 1951 roku Kępa Zawadowska została włączona do Warszawy. Najpierw była częścią dzielnicy Wilanów, a od 1960 roku zaczęła przynależeć do dzielnicy Mokotów. W 1994 roku przywrócono ją do gminy Warszawa-Wilanów, a w 2002 roku znowu znalazła się w dzielnicy Wilanów. W 1998 roku dokonano rozbiórki ostatniego drewnianego domu, który należał do osadników Olędrów.

Geograficznie, Kępa Zawadowska leży w południowo-wschodniej części Wilanowa, na tarasie zalewowym Wisły. W jej obrębie znajduje się fragment rezerwatu przyrody Wyspy Zawadowskie. Na tym terenie można również spotkać rekultywowane składowisko odpadów paleniskowych, związane z działalnością Elektrociepłowni Siekierki. Linia kolejowa do elektrociepłowni biegnie wzdłuż Wału Zawadowskiego.

W Kępie Zawadowskiej funkcjonuje także parafia Posłania Uczniów Pańskich, stanowiąca ważny element lokalnej społeczności.

Przypisy