Władysław Chmieliński

Władysław Chmieliński to postać, której życie i twórczość są nieodłącznie związane z polskim malarstwem XX wieku. Urodził się w 1911 roku w Warszawie, a zmarł w tym samym mieście w 1979 roku. Po ukończeniu Miejskiej Szkoły Sztuk Zdobniczych i Malarstwa, gdzie kształcił się przez pięć lat od 1926 roku, Chmieliński rozwijał swoje umiejętności w malarstwie sztalugowym, w szczególności w technikach olejnych i akwarelowych.

W 1935 roku rozpoczął fascynujący cykl akwarel, które przedstawiały najcenniejsze przykłady polskiej architektury. Aby uchwycić istotę tych budowli, podróżował do takich miejsc jak Sandomierz i Kazimierz Dolny, by na własne oczy zobaczyć ich majestat. Równolegle tworzył także akwarele ukazujące wnętrza Pałacu w Wilanowie oraz Zamku Królewskiego w Warszawie.

Chociaż w 1936 roku zaczął posługiwać się pseudonimem Władysław Stachowicz, po trzech latach postanowił wrócić do podpisywania swoich dzieł własnym nazwiskiem. Po zakończeniu II wojny światowej, jego twórczość nabrała nowego kierunku, gdyż w dużej mierze skupiał się na malarstwie olejnym. W latach 1958-1962 szczególnie jego twórczość eksplorowała widoki Warszawy, ukazując różnorodność jej architektury.

W 1962 roku obraz Chmielińskiego wzbogacił się o sceny konne, osadzone w malowniczym krajobrazie. Jego dotychczasowe przeżycia wzbogaciła podróż do Danii, gdzie przebywał w latach 1967-1969. Po powrocie do Polski, artysta ponownie skupił się na ukazywaniu piękna Warszawy, rejestrując najbardziej charakterystyczne wizerunki stolicy.