Tadeusz Mazurowski

Życiorys

Tadeusz Mazurowski przyszedł na świat w rodzinie robotniczej, nie zdobył formalnego wykształcenia. W maju 1942 roku w Pustelniku zdecydował się wstąpić do Polskiej Partii Robotniczej i dołączyć do Gwardii Ludowej-Armii Ludowej. W tym okresie uczestniczył w wielu akcjach bojowych oraz dywersyjnych, co świadczy o jego zaangażowaniu w ruch oporu.

Po zakończeniu II wojny światowej, Mazurowski, awansowany do stopnia podporucznika, rozpoczął pracę jako funkcjonariusz Urzędu Bezpieczeństwa. Został przydzielony do zwalczania podziemia antykomunistycznego. Na początku współpracował w grupie dowodzonej przez porucznika Tadeusza Konopkę, która miała za zadanie utworzenie Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Płocku.

Tadeusz Mazurowski szybko awansował, stając na czele Grupy Miejskiej, której celem było identyfikowanie i aresztowanie działaczy organizacji, które były wówczas uznawane przez władze za wywrotowe. W lipcu 1945 roku został przeniesiony do Sochaczewa, gdzie pełnił funkcję zastępcy szefa urzędu. W 1946 roku otrzymał awans do stopnia porucznika.

W maju 1947 roku Mazurowski został mianowany szefem Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Działdowie. Od lutego 1948 roku był słuchaczem Centrum Wyszkolenia Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. 30 kwietnia 1948 roku objął stanowisko pełniącego obowiązki szefa Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Ciechanowie.

Jego życie zakończyło się tragicznie podczas akcji przeprowadzonej we wsi Pniewo Wielkie. Tam zginął w czasie ataku na grupę Narodowego Zjednoczenia Wojskowego, która była dowodzona przez sierżanta Mieczysława Dziemieszkiewicza, znanego jako „Roja”. Za swoje zasługi został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi.

Przypisy