Pola Elster

Życiorys

Poli Elster była osobą o niezwykłej drodze życiowej. Zawód krawcowej stał się dla niej punktem wyjścia do zaangażowania się w działalność polityczną. Od czasów swoich gimnazjalnych lat, związana była z lewicowymi organizacjami radykalnymi, co doprowadziło do jej dwukrotnego aresztowania w latach 1929 oraz 1933.

W czasie II wojny światowej, jej losy splatały się z dramatycznymi wydarzeniami w getcie warszawskim, gdzie uczestniczyła w walkach jako członek Żydowskiej Organizacji Bojowej. Po upadku powstania w getcie, Poli została deportowana do obozu pracy przymusowej SS w Poniatowej, jednak dzięki pomocy Teodora Pajewskiego, udało jej się uciec i wrócić do Warszawy, co świadczy o jej determinacji i niezłomności.

Po powrocie, kontynuowała działalność w konspiracji. Jej zaangażowanie zauważono, co doprowadziło do jej zgłoszenia przez Poalej Syjon-Lewicę do Krajowej Rady Narodowej, w której złożyła ślubowanie 31 grudnia 1943. W marcu 1944 stanęła na czele referatu ds. żydowskich, który został powołany przez KRN, w towarzystwie Adolfa Bermana.

W tragicznych okolicznościach, Poli zginęła na Żoliborzu podczas powstania warszawskiego. Jej ostatnim miejscem spoczynku stał się cmentarz żydowski przy ulicy Okopowej w Warszawie, gdzie została pochowana w kwaterze 39-1-6.

Po jej śmierci, zasłużyła na pośmiertne odznaczenie – Krzyż Grunwaldu II klasy, które przyznano jej 27 czerwca 1947. Dodatkowo, w 1949 roku ukazały się drukiem „Kartki z notatnika Poli Elster” w wydaniu „Nasze Słowo”, nr 7/8, dokumentujące jej doświadczenia i przemyślenia.

Przypisy