Mieczysław Chałupczyński

Życiorys

Mieczysław Chałupczyński był znaczącą postacią w historii polskiej dyplomacji, a jego kariera zawodowa rozpoczęła się od ukończenia szkoły realnej oraz Wyższej Szkoły Rolniczej w Wiedniu.

Do pracy w służbie dyplomatycznej II Rzeczypospolitej wstąpił 20 listopada 1918 roku. Na początku pełnił funkcję referenta, jednak już do 1 lutego 1920 roku musiał przerwać pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych na okres dwóch lat. Po powrocie 1 stycznia 1922 roku znowu objął stanowisko referenta w centrali MSZ.

15 lutego 1922 roku został oddelegowany do Poselstwa RP w Moskwie, gdzie przez pewien czas pełnił funkcję drugiego sekretarza poselstwa do 1 października 1923 roku. Po krótkiej przerwie w centrali MSZ, ponownie znalazł się w poselstwie w Moskwie, gdzie pracował aż do 30 czerwca 1926 roku. Następnie wrócił do centrali MSZ jako radca ministra.

Od 1 lutego 1927 roku został sekretarzem legacyjnym w poselstwie RP w Rzymie, zaś od 1 stycznia 1929 roku pełnił tę samą rolę w poselstwie RP w Berlinie. Od 1 lutego 1931 roku ponownie pracował w centrali MSZ, w Departamencie Administracyjnym oraz w Departamencie Politycznym, gdzie kierował referatem.

Na placówce w Moskwie przebywał jako sekretarz poselstwa II klasy w latach 1924–1926. W czerwcu 1926 roku, po przeniesieniu do MSZ, objął stanowisko radcy ministerialnego. W 1929 roku był sekretarzem poselstwa I klasy w Berlinie. Wkrótce jednak został odwołany do MSZ, a 1 lutego 1934 roku skierowano go do służby konsularnej, gdzie objął kierownictwo wicekonsulatu w Użhorodzie.

Po proklamacji niepodległości Słowacji, od 16 marca do 1 września 1939 roku, pełnił obowiązki chargé d’affaires w Bratysławie. Od 1 lutego 1940 roku był dyrektorem Wydziału Osobowego MSZ w rządzie RP na uchodźstwie. W czerwcu 1940 roku na krótki czas sprawował kierownictwo MSZ podczas ewakuacji z Angers do Londynu.

W latach 1941–1942 Chałupczyński był chargé d’affaires w Argentynie i jednocześnie akredytowanym w Boliwii, Chile, Ekwadorze, Paragwaju oraz Urugwaju. Od 1 kwietnia 1942 roku aż do końca 1945 roku pełnił funkcję posła w Kolumbii i Wenezueli.

Jego zasługi w dyplomacji zostały docenione poprzez liczne odznaczenia: w 1932 roku odznaczono go włoskim Krzyżem Komandorskim Orderu Korony, w 1935 roku otrzymał afgańską Wielką Wstęgę Orderu Gwiazdy, a w 1939 roku Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.

Przypisy