Józef Higersberger

Życiorys

Józef Higersberger to postać o ciekawym dziedzictwie rodzinnym. Jego ojciec, również nazywany Józefem (1817–1896), pełnił ważne funkcje jako rzeczywisty radca stanu oraz dyrektor i wiceprezes Banku Polskiego. Po ukończeniu studiów na Wydziale Prawa Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, rozpoczął karierę prawniczą w Warszawie.

W trakcie swojego życia zawodowego Higersberger zyskał miano adwokata oraz radcy prawnego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego. Ponadto, przewodniczył Kołu Prawników Warszawskich. W szczytowym momencie kariery, latem 1915 roku, został mianowany przez władze niemieckie na stanowisko prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie.

Działalność Higersbergera obejmowała również pracę w Radzie Departamentu Sprawiedliwości przy Tymczasowej Radzie Stanu. W 1917 roku objął urząd prezesa Sądu Apelacyjnego w Lublinie, a później również Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Okres jego możliwości wpływu na polski wymiar sprawiedliwości osiągnął kulminację od 4 lutego do 4 listopada 1918 roku, kiedy to był ministrem sprawiedliwości w rządzie Jana Kantego Steczkowskiego oraz jego tymczasowych następców, w tym Stanisława Dzierzbickiego, Jana Kucharzewskiego i dwukrotnie Bohdana Broniewskiego.

W 1919 roku, 19 lutego, Higersberger został prezesem nowo utworzonej Najwyższej Izby Kontroli Państwa, gdzie wniósł znaczące zasługi w pierwszych latach funkcjonowania urzędu oraz uczestniczył w pracach nad ustawą o izbie, której uchwalenia nie doczekał. Zmarł jako prezes NIKP w 1921 roku; jego potomkiem został Jan Żarnowski.

Obecnie spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie, w kwaterze 15, rząd 3, grób 12.

Przypisy