Ignacy Borkowski-Birencwajg

Ignacy Borkowski-Birencwajg, znany również pod swoim pseudonimem Dural, był prominentną postacią w polskim i francuskim ruchu komunistycznym. Urodził się 6 czerwca 1904 roku w Warszawie, gdzie również zmarł 27 stycznia 1968 roku. Pochodził z żydowskiej rodziny Abrama Birencwajga i rozpoczął swoją edukację w Gimnazjum Zgromadzenia Kupców.

Od 1920 roku zaangażował się w młodzieżowy ruch komunistyczny, pracując w warszawskiej technice KPRP. Już w 1921 roku został aresztowany i skazany na 8 miesięcy więzienia za kolportowanie odezw, które krytykowały wprowadzenie stanu wyjątkowego. Po eksternistycznym zdaniu matury, podjął studia na Wolnej Wszechnicy Polskiej, a także aktywnie uczestniczył w Związku Młodzieży Komunistycznej (ZMK) oraz KPRP/KPP.

Jego działalność polityczna doprowadziła do kolejnego aresztowania w maju 1922 roku, co skutkowało dwoma latami uwięzienia, w tym przebywaniem na Pawiaku. W kwietniu 1924 został skazany na 3 lata, a w czerwcu 1925 roku został zwolniony ze względów zdrowotnych. Po uzyskaniu zgody władz KPP, Borkowski-Birencwajg osiedlił się we Francji, gdzie wstąpił do Francuskiej Partii Komunistycznej (FPK) i rozpoczął studia z zakresu chemii na uniwersytecie w Tuluzie.

W ramach FPK, Ignacy angażował się w organizacje studenckie i robotnicze, w tym w działalność w studenckich spółdzielniach oraz wśród polskich górników. Pracował również w redakcji lokalnej gazety FPK oraz wspierał wietnamskich studentów. Ukończył studia, zdobywając dyplom inżyniera chemika, jednak w 1937 roku został wydalony z FPK na podstawie fałszywych oskarżeń.

Później, powołany do służby wojskowej w 1937 roku, został zmobilizowany w 1940 roku i trafił do niemieckiej niewoli, gdzie aktywnie wspierał komunistyczny ruch oporu.

W grudniu 1946 roku powrócił do Polski jako zastępca komendanta transportu byłych jeńców, a następnie pracował jako inżynier chemik w Brzegu Dolnym w zakładach przemysłu organicznego. Po pewnym czasie piastował stanowisko dyrektora szkoły przemysłowej w tym mieście oraz pełnił funkcję sekretarza komitetu fabrycznego Polskiej Partii Robotniczej (PPR) i był członkiem egzekutywy Komitetu Powiatowego PPR.

Od grudnia 1948 roku był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR). Jego kariera zawodowa kontynuowała się w Warszawie, gdzie początkowo pracował w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego (MBP), a później w Ministerstwie Przemysłu Chemicznego. Po zawale serca w 1957 roku, został przeniesiony do Komitetu ds. Radiofonii „Polskie Radio”, gdzie pełnił obowiązki redaktora w zespole programów dla zagranicy.

Ignacy Borkowski-Birencwajg był laureatem wielu odznaczeń, w tym m.in. Orderu Sztandaru Pracy II klasy.