Aleksander Reksza

Życiorys

Aleksander Reksza związał swoje życie zawodowe z dziennikarstwem od 1932 roku. W okresie przedwojennym miał przyjemność pisać dla takich tytułów jak Przegląd Sportowy, Kurier Warszawski oraz Kurier Poranny. W latach 1935–1939 był także związany z Polskim Radiem.

Po zakończeniu II wojny światowej, Reksza pełnił funkcję kierownika Działu Sportowego Polskiego Radia w latach 1945–1954. Równocześnie był redaktorem naczelnym tygodnika Echo Stadionu (1945–1946) oraz kierownikiem działu sportowego w Kurierze Codziennym. Jego wpływ na prasę sportową w Polsce był znaczący. W latach 1958–1974 obejmował stanowisko redaktora naczelnego miesięcznika Boks, na który wywarł znaczący wpływ, trwający aż do jego likwidacji w 1990 roku. Reksza był także autorem wielu książek poświęconych tematyce sportowej.

Po jego odejściu, wdowa po nim podjęła decyzję o ustanowieniu Nagrody im. Aleksandra Rekszy. Jest ona corocznie przyznawana za wybitne zasługi dla polskiego boksu. Aleksander Reksza spoczywa na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie, w kwaterze 38C-V-5.

Dorobek literacki

Twórczość Aleksandra Rekszy obejmuje wiele cennych pozycji literackich, które zyskały uznanie wśród miłośników sportu i nie tylko. Oto niektóre z jego dzieł:

• Wielka gra (razem z Marianem Strzeleckim, 1937),
• Prawdziwy sport (1948),
• Mocarze ringu (1948),
• Żelazny Joe (1957),
• Ludzie, zwycięstwa, klęski (1957),
• Słynne pojedynki (1976).

Otrzymane odznaczenia

Aleksander Reksza, w swojej karierze, został uhonorowany wieloma prestiżowymi nagrodami, które świadczą o jego wkładzie w rozwój kultury fizycznej oraz sportu w Polsce.

• Odznaka „zasłużony działacz kultury fizycznej”,
• Odznaka honorowa nr 1 Klubu Sprawozdawców Sportowych SDP,
• Krzyż oficerski Orderu Odrodzenia Polski,
• Medal „za udział w wojnie obronnej 1939”,
• Odznaka honorowa Polskiego Związku Atletycznego,
• Złota odznaka Polskiego Związku Bokserskiego.