Stanisław Wójcicki (profesor)

Życiorys

Stanisław Wójcicki był synem Aleksandra i Elżbiety. W czasach II wojny światowej uczęszczał na tajne komplety, a po zakończeniu działań wojennych z powodzeniem kontynuował swoją edukację na Politechnice Łódzkiej, gdzie w 1946 roku uzyskał tytuł magistra inżyniera. Po tym ważnym etapie swojego życia, powrócił do Warszawy, aby podjąć pracę naukową na Politechnice Warszawskiej.

W 1955 roku obronił swoją pracę doktorską, a w latach 1957-1964 pełnił rolę docenta. W roku 1964 został profesorem nadzwyczajnym i przeszedł do Instytutu Techniki Cieplnej Wydziału Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej. Równocześnie, w latach 1964-1968, pracował w Instytucie Lotnictwa, gdzie przewodniczył Radzie Naukowej. Od 1969 do 1981 roku kierował Katedrą Silników Lotniczych.

Od 1972 roku był przewodniczącym Sekcji Spalania przy Polskiej Akademii Nauk, a od 1973 roku nosił tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1973-1976 pełnił również funkcję wicedyrektora Instytutu Techniki Cieplnej. W 1981 roku professor Wójcicki zdecydował się na stałe przenieść do Stanów Zjednoczonych, gdzie objął stanowisko profesora i wykładowcy w School of Mechanical Engineering na Uniwersytecie Stanowym Waszyngton w Pullman.

Pomimo przejścia na emeryturę w 1992 roku, nie zaprzestał pracy. Kontynuował swoje badania w Department of Agriculture and Mechanical Engineering & Material Science Department. Profesor Stanisław Wójcicki koncentrował się na badaniach dotyczących spalania paliwa w silnikach, w tym pulsacyjnych, strumieniowych oraz rakietowych. Na czoło jego osiągnięć wysuwa się kierowanie zespołem, który rozwinął szereg silników pulsacyjnych i strumieniowych, m.in. wykorzystywanych do napędu śmigłowca doświadczalnego o nazwie Trzmiel. Nadzorował także prace z zakresu techniki rakietowej, w tym nad kierowanym pociskiem przeciwpancernym Diament.

Przypisy