Marian Młynarski

Życiorys

Marian Młynarski przyszedł na świat 29 stycznia 1926 roku w Warszawie, jako syn Feliksa Młynarskiego, ekonomisty i bankowca, oraz Marii Młynarskiej z Ejsmondów. W 1938 roku rozpoczął swoją harcerską przygodę, wstępując do 21. drużyny im. gen. Ignacego Prądzyńskiego, funkcjonującej w Warszawie przy Szkole im. Ziemi Mazowieckiej, do której uczęszczał.

W 1941 roku, wraz z matką, przeniósł się do Krakowa, gdzie jego ojciec objął posadę prezydenta Banku Emisyjnego w Polsce. Po przybyciu do Krakowa, w 1943 roku, Marian stał się członkiem Szarych Szeregów, wstępując do Zawiszy. W czasie II wojny światowej uczęszczał do Technikum Chemicznego, a maturę uzyskał na tajnych kompletach jeszcze przed 1943 rokiem. W septembrze 1944 roku objął stanowisko drużynowego VI Drużyny Zawiszy, a swoją służbę w Szarych Szeregach zakończył w stopniu kaprala Armii Krajowej. Po wojnie kontynuował swoją działalność w harcerstwie.

Po 1989 roku Marian Młynarski został podharcmistrzem w Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej i aktywnie uczestniczył w Stowarzyszeniu Szarych Szeregów. Po zakończeniu kariery harcerskiej, w 1946 roku, rozpoczął studia przyrodnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim, które ukończył w 1951 roku. Dwa lata później obronił doktorat na tym samym uniwersytecie. W 1961 roku habilitował się na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie w 1969 roku został mianowany profesorem biologii.

W latach 1942-1986 Marian Młynarski był związany z Muzeum Przyrodniczym Polskiej Akademii Nauk, a od 1951 roku pracował jako naukowiec w Instytucie Systematyki i Ewolucji Zwierząt PAN. W latach 1960-1986 pełnił funkcję kierownika Zakładu Zoologii Kręgowców oraz zastępcy dyrektora instytutu od 1965 do 1972 roku. W 1986 roku przeszedł na emeryturę.

Jako autor licznych publikacji naukowych oraz popularnonaukowych, jednym z jego najważniejszych osiągnięć był atlas zoologiczny zatytułowany „Płazy i gady Polski”. Jego badania koncentrowały się przede wszystkim na paleontologii żółwi, a jego wkład przyczynił się do ochrony wielu stanowisk żółwia błotnego w Polsce. Współzałożył Sekcję Herpetologiczną w Polskim Towarzystwie Zoologicznym, a w 1983 roku został prezesem Światowego Towarzystwa Herpetologicznego.

Przypisy