Auditorium Maximum Uniwersytetu Warszawskiego

Opis

Pierwsze fundamenty Auditorium Maximum Uniwersytetu Warszawskiego zostały wzniesione w połowie lat 30. XX wieku, zgodnie z wizją architekta Aleksandra Bojemskiego. W ciężkich czasach II wojny światowej budynek został zajęty przez niemieckie wojska, które przekształciły go w stajnię oraz magazyn broni. W wyniku konfliktu, obiekt uległ znacznemu zniszczeniu. Po wojnie, w latach 1951–1955 przeprowadzono odbudowę, która nadała gmachowi nieco zmienioną formę architektoniczną. W 2007 roku Auditorium przeszło gruntowną renowację w ramach szerszych działań rewitalizacyjnych całego kampusu centralnego Uniwersytetu Warszawskiego.

Obiekt ten w obecnych czasach pełni funkcję budynku dydaktyczno-biurowego. W jego wnętrzach znajduje się Aula im. Adama Mickiewicza, która dysponuje miejscami dla 1080 osób, co czyni ją największą salą wykładową w strukturach UW. Aula jest często wykorzystywana w celach reprezentacyjnych. Oprócz tego, w gmachu znajdują się cztery mniejsze aule, z każdą mierzącą około 220 miejsc, oraz kilka mniejszych sal dydaktycznych.

W Auditorium zlokalizowane są również biura, w tym Zakład Sinologii Instytutu Orientalistycznego UW, Katedra Historii Doktryn Politycznych i Prawnych Wydziału Prawa i Administracji, a także Biuro Gospodarcze UW, Biuro Obsługi Badań UW oraz urząd pocztowy.

W 2001 roku w holu budynku odsłonięto tablicę upamiętniającą Menachema Begina, studenta Wydziału Prawa z 1935 roku, który później został premierem Izraela oraz laureatem Pokojowej Nagrody Nobla. Natomiast w 2016 roku obok niej umieszczono tablicę poświęconą Józefowi Rotblatowi, który w 1938 roku obronił na Uniwersytecie Warszawskim swoją rozprawę doktorską i również został laureatem Pokojowej Nagrody Nobla.

Przypisy