Leon Konopka

Życiorys

Leon Konopka, fachowiec w zakresie stolarki i cieśli, rozpoczął swoją działalność polityczną w 1903 roku, kiedy to dołączył do SDKPiL. Jego zaangażowanie w ruch robotniczy nie uszło uwadze carskich władz, które prześladowały go za poglądy. W 1906 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, jednak już w 1914 roku wrócił do Polski, tuż przed wybuchem I wojny światowej. Po powrocie został powołany do armii carskiej.

Podczas walk, Konopka przeszedł na stronę rewolucjonistów i usiłował bronić nowo powstającego państwa radzieckiego przeciwko niemieckim armiom. W trakcie powrotu do kraju, został aresztowany, jednak udało mu się uciec z konwoju i powrócić do rodzinnych stron w Drewnicy. Wkrótce nawiązał kontakt z KPRP, a następnie przystąpił do Komunistycznej Partii Polski. Angażował się w strajki i współorganizował demonstracje, co prowadziło do jego wielokrotnych aresztowań.

W okresie okupacji hitlerowskiej, Leon Konopka aktywnie wspierał podziemie. W 1942 roku został członkiem Polskiej Partii Robotniczej oraz Gwardii Ludowej-Armii Ludowej. Tragiczne wydarzenia miały miejsce 6 stycznia 1944 roku, kiedy to hitlerowcy otoczyli jego rodzinny dom i podpalili go. W płomieniach zginęli jego żona, Marianna (ur. 30 stycznia 1886), oraz ich córka, Mieczysława (ur. 14 sierpnia 1925), a Leon w tym czasie przebywał w Warszawie.

Po zakończeniu działań wojennych, Konopka stał się członkiem Komitetu Gminnego PPR i później Komitetu Powiatowego PZPR. Jego życie dobiegło końca w 1950 roku, a swoje ostatnie dni spędził w mogile bojowników PPR na starym cmentarzu w Ząbkach, gdzie znalazł spoczynek obok żony i córki.