Irena Lorentowicz

Życiorys

Irena Lorentowicz była utalentowaną artystką, która ukończyła warszawską Szkołę Sztuk Pięknych w latach 1925-1931 oraz studiowała scenografię na Wydziale Sztuki Reżyserskiej PIST w Warszawie w 1935 roku. Swoją karierę jako scenograf rozpoczęła w warszawskich teatrach już w latach 30-tych XX wieku.

Jednym z jej znaczących osiągnięć było uczestnictwo w realizacji spektaklu Harnasie autorstwa Szymanowskiego w Operze Paryskiej w 1936 roku. Projekt ten przyniósł jej ogromny sukces, zwieńczony zdobyciem I nagrody w konkursie Grand l’Opera za scenografię, a także pięcioletnie stypendium rządu francuskiego.

W kolejnych latach Lorentowicz rozwijała swoją karierę w Paryżu, zdobywając uznanie zarówno jako scenograf, jak i artystka plastyk. Podjęła także studia na wydziale humanistycznym Sorbony. W latach 1941–1959 mieszkała w Stanach Zjednoczonych, gdzie współpracowała z Metropolitan Opera, a także prezentowała swoje malarstwo sakralne, freski, witraże, rzeźby oraz ilustracje książkowe dla dzieci.

Po powrocie do Polski w 1960 roku, kontynuowała swoją twórczość malarską. Współpracowała z wieloma teatrami muzycznymi i dramatycznymi, a także angażowała się w edukację artystyczną, wykładając i prowadząc warsztaty w Liceum Techniki Teatralnej w Warszawie. W 1972 roku opublikowała swoje wspomnienia zatytułowane „Oczarowania”, które zawierały przedmowę autorstwa Marii Kuncewiczowej.

Artystka zmarła, zostawiając po sobie niezwykłe dziedzictwo. Pochowana jest na Starych Powązkach w Warszawie, w kwaterze 119-2-21.

Przypisy