Henryk Hechtkopf

Życiorys

Uczył się w żydowskim gimnazjum „Chanoch”, a zakończywszy naukę, uzyskał dyplom z zakresu prawa na Uniwersytecie Warszawskim. W młodym wieku wykazywał znaczące zdolności plastyczne, co zaowocowało udziałem w wystawach malarskich już od 23. roku życia. Jego dzieła koncentrowały się na ukazywaniu życia żydowskiego. Nie ograniczał się jedynie do malarstwa, ale również eksplorował świat filmu, szczególnie w zakresie kinematografii animowanej.

Po mobilizacji we wrześniu 1939 roku, niestety, trafił do radzieckiej niewoli, a Wojna Światowa zastała go w obozach pracy przymusowej. Po zakończeniu konfliktu powrócił do Polski, odkrywając tragiczne wieści o śmierci swojej rodziny w obozach zagłady. Jego pamięć starał się zachować malując obrazy przedstawiające zniszczone ruiny warszawskiego getta. W roku 1949 zrealizował projekt pierwszego znaczka pocztowego upamiętniającego Holocaust, a także zdobył prestiżową nagrodę na międzynarodowym konkursie poświęconym tej tematyce.

Choć po wojnie otrzymał propozycję pracy jako sędzia w Warszawie, postanowił rozpocząć nowe życie w Łodzi, gdzie spotkał Alicję Zielińską, swoją przyszłą żonę. W Łodzi aktywnie uczestniczył w organizowaniu żydowskiego życia artystycznego, kierując tym środowiskiem w latach 1946-1950. Pracował nad pierwszym polskim filmem fabularnym po wojnie – „Zakazane piosenki” oraz współpracował z Janem Batorym przy reżyserii filmu „Podhale w ogniu”.

Po emigracji do Izraela osiedlił się w Bat Jam, gdzie mieszkał aż do końca swoich dni. Henryk Hechtkopf stał się rozpoznawalnym artystą, współpracującym z różnymi izraelskimi wydawnictwami, tworząc ilustracje do wielu książek. Jego pasja do sztuki nie wygasła; kontynuował malarstwo, ze szczególnym uwzględnieniem portretów.