Wisła Pankiewicz

Życiorys

W czasach II Rzeczypospolitej Wisła Pankiewicz była aktywną członkinią Czerwonego Harcerstwa działającego w ramach Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego. Warto zaznaczyć, że od 1943 do 1945 roku angażowała się w działalność Związku Walki Młodych, co było odzwierciedleniem jej aktywnego podejścia do życia społecznego.

W latach pięćdziesiątych Pankiewicz ukończyła studia z zakresu socjologii na Uniwersytecie Warszawskim. Po zakończeniu edukacji podjęła pracę jako redaktorka w Wydawnictwie „Sztuka”, a później przeniosła się do Składnicy Księgarskiej. W tym samym okresie objęła stanowisko przewodniczącej Zakładowego Zarządu Pracowników Książki Prasy i Radia. Niestety, w wyniku odmowy potępienia protestów studenckich w 1968 roku, Pankiewicz została usunięta ze swojego stanowiska.

W ciągu swojej kariery Wisła Pankiewicz była również członkinią Polskiego Towarzystwa Socjologicznego. Od 1978 do 2000 roku aktywnie działała w Towarzystwie Miłośników Historii, gdzie przewodniczyła sekcji historii Warszawy. Lata osiemdziesiąte były dla niej czasem intensywnej działalności edukacyjnej, podczas której organizowała wykłady na temat historii Polski. Od 1978 roku współpracowała z niezależnym Towarzystwem Kursów Naukowych.

W dniu 20 sierpnia 1980 roku podpisała apel wystosowany przez 64 uczonych, pisarzy i publicystów do komunistycznych władz, wzywając do dialogu ze strajkującymi robotnikami. Od jesieni 1980 roku była współorganizatorką oraz animatorką Wszechnicy Robotniczej „S” w Regionie Mazowsze. W okresie 1983-1989 Pankiewicz angażowała się w działalność podziemnej Wszechnicy, a od 1982 do 1989 roku była kolporterką „Tygodnika Mazowsze”.

Prywatnie, Pankiewicz była żoną Edwarda Osóbki-Morawskiego, który pełnił funkcję premiera Polski Ludowej w latach 1944–1947. Para miała dwoje dzieci – syna oraz córkę. Michał Osóbka-Morawski, ich syn, zaangażował się w życie publiczne III RP, będąc działaczem Unii Pracy oraz jej kandydatem na posła w wyborach parlamentarnych w 1993 roku.

Wisła Pankiewicz zmarła w roku 2000 i została pochowana na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (aleja 43, grób 75), co stanowi symbol końca jej aktywnego, pełnego zaangażowania życia.

Przypisy