Ignacy Waghalter

Życiorys

Ignacy Waghalter pochodził z żydowskiej rodziny, która osiedliła się w Polsce już w XVII wieku. Był bratem Henryka oraz Władysława. Jego wczesne lata to czas, kiedy aktywnie muzykował w amatorskiej orkiestrze Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego. Następnie podjął studia w Berlinie w konserwatorium prowadzonym przez Xavera Scharwenkę, gdzie kształcił się w zakresie fortepianu, oraz u Friedricha Gernsheima w Akademie der Künste, gdzie rozwijał swoje umiejętności kompozytorskie.

W latach 1907–1911 pełnił rolę korepetytora, a później dyrygenta berlińskiej Komische Oper, z którą podróżował na koncerty zagraniczne. Równocześnie, między 1907 a 1912 rokiem, był dyrygentem teatru miejskiego w Essen. W 1910 roku miał zaszczyt wykonać w Niemczech, krótko po jej prapremierze, Symfonię h-moll autorstwa Ignacego Jana Paderewskiego. Od 1912 do 1923 roku był pierwszym dyrygentem Deutsches Opernhaus w Charlottenburgu.

W latach 20. XX wieku trzykrotnie gościł z koncertami w Warszawie. W latach 1924–1925 objął po Josefie Stránskim stanowisko dyrygenta State Symphony Orchestra w Nowym Jorku. Później powrócił do pracy jako dyrygent w Berlinie, występując także w krajach takich jak Hiszpania (1913), Austria (1925) oraz ZSRR (1931). Od 1931 do 1932 roku nadzorował tymczasowo orkiestrę Łotewskiej Opery Narodowej w stolicy Łotwy, Rydze.

Po dojściu do władzy nazistów w 1933 roku zmuszony był emigrować z Niemiec. Udał się przez Pragę i Wiedeń do Stanów Zjednoczonych, gdzie w 1938 roku osiedlił się na stałe. Niestety, w Ameryce nie zyskał większej popularności, występując głównie z mniej znaczącymi orkiestrami.

Waghalter zyskał uznanie jako kompozytor oper, do jego najbardziej znanych dzieł należą: Der Teufelsweg (premiera w Berlinie 1911), Mandragola (premiera w Berlinie 1914), Jugend (premiera w Berlinie 1917), Der späte Gast (premiera w Berlinie 1922) oraz Sataniel (premiera w Berlinie 1923). Tworzył również operetki oraz szereg innych utworów muzycznych, w tym Koncert skrzypcowy A-dur (1911), Uwerturę polską na orkiestrę (1918), Kwartet smyczkowy D-dur (1911), Sonatę f-moll na skrzypce i fortepian (1907) oraz Geständnis na skrzypce lub wiolonczelę i fortepian (1913). Jego kompozycje, chociaż mało znane w Polsce, nie zyskały trwałej obecności w repertuarze koncertowym.