Zbigniew Szajewski

Zbigniew Szajewski, urodzony 10 czerwca 1914 roku w Warszawie, był wybitnym polskim zapaśnikiem oraz sędzią międzynarodowym, który zasłynął jako olimpijczyk zarówno na igrzyskach w Berlinie w 1936 roku, jak i Helsinkach w 1952 roku.

W swojej karierze sportowej startował w dwóch stylach: klasycznym oraz wolnym, występując w wadze półśredniej oraz średniej. Zasłynął jako pięciokrotny mistrz Polski, zdobywając tytuł w stylu klasycznym w wadze półśredniej w latach 1936, 1938, 1950 i 1952 oraz w wadze średniej w 1954 roku. Nie mniej ważne są jego sukcesy w stylu wolnym, gdzie tytuł mistrza Polski w wadze półśredniej zdobył w 1938 roku.

Jego debiut na igrzyskach olimpijskich miał miejsce w 1936 roku, kiedy startował w stylu klasycznym w wadze lekkiej, gdzie ostatecznie zajął 7. miejsce. W 1952 roku ponownie reprezentował Polskę na igrzyskach, tym razem w stylu klasycznym w wadze średniej, jednakże odpadł w eliminacjach.

W uznaniu jego zasług w dziedzinie sportu, Zbigniew Szajewski został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Po zakończeniu kariery sportowej spoczął na szczecińskim cmentarzu Centralnym, gdzie upamiętniono jego wkład w rozwój polskiego sportu.