Warszawskie Towarzystwo Pomocy Lekarskiej i Opieki nad Umysłowo i Nerwowo Chorymi

Historia

W czasach, gdy Królestwo Kongresowe jeszcze istniało, nie było w Warszawie instytucji samorządowych, które mogłyby oferować wsparcie oraz opiekę osobom z zaburzeniami psychicznymi. Było to diametralnie różne od sytuacji panującej w innych guberniach Cesarstwa Rosyjskiego oraz w obszarach podlegających zaborom pruskiemu i austriackiemu. W 1889 roku powstało Warszawskie Towarzystwo Pomocy Lekarskiej i Opieki nad Umysłowo i Nerwowo Chorymi, które zainicjowała Pelagia Popławska.

Głównym celem Towarzystwa była pomoc ubogim chorym cierpiącym na zaburzenia psychiczne, poprzez tworzenie ambulatoriów, szpitali oraz warsztatów. W 1900 roku, po zatwierdzeniu statutu, wybrano po raz pierwszy zarząd, w skład którego weszli znani i wpływowi przedstawiciele ówczesnego społeczeństwa.

Legenda Towarzystwa zaczęła się rozwijać wraz z otwarciem w 1903 roku Szpitala „Drewnica”, który był przełomowym krokiem w zapewnieniu lepszej opieki medycznej. W 1911 roku, dzięki darowiznom Karoliny Bobrowskiej, zrealizowano projekt budowy w Karolinie pierwszego w Polsce sanatorium, które miało na celu wsparcie niezamożnych osób cierpiących na zaburzenia psychiczne. Obiekt ten, znany jako Pałac Karolin, znajdował się pod kierownictwem doktora Wacława Knoffa.

Po II wojnie światowej, w 1947 roku, sanatorium zostało zlikwidowane oraz przejęte przez władze państwowe, następnie stało się siedzibą Państwowego Zespołu Ludowego Pieśni i Tańca „Mazowsze”. Po 43 latach nieaktywności, Warszawskie Towarzystwo zostało ponownie zarejestrowane w Sądzie Wojewódzkim w Warszawie (Sąd Okręgowy w Warszawie) w dniu 21 listopada 1991 roku.

Przypisy