Michał Merliński

Życiorys

Michał Merliński był synem Salomona i Sary (znanej również jako Zofia) z rodziny Pejmerin. Jego ojciec pracował jako urzędnik, a matka z pasją prowadziła gabinety dentystyczne. Michał miał także starszego brata, Jerzego, który wraz z małżonką zajmował się prowadzeniem kancelarii adwokackiej.

W młodości Merliński kształcił się w różnych warszawskich szkołach, aż uzyskał maturę w Gimnazjum Państwowym im. Adama Mickiewicza. W okresie wojny polsko-bolszewickiej zrealizował 3-miesięczną służbę wojskową. Po zakończeniu tej służby, w 1930 roku, ukończył studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, zdobywając tytuł inżyniera, a następnie rozpoczął pracę w Warszawskiej Dyrekcji Poczt i Telegrafów. Dodatkowo, w latach 1934–1937 pełnił funkcję sekretarza generalnego PZPN.

W czasie II wojny światowej Michał trafił do getta warszawskiego, gdzie istnieją przypuszczenia, że mógł pełnić rolę wyższego urzędnika w Wydziale Poczty Judenratu. Udało mu się jednak uciec na tak zwaną aryjską stronę przed wybuchem powstania w getcie. Na początku musiał ukrywać się w ekstremalnie trudnych warunkach, w komórce na węgiel. Następnie pomocną dłoń wyciągnął mu jego przedwojenny znajomy, Alfred Osmycki, który nie tylko dał mu schronienie, ale także pomógł w zdobyciu fałszywych dokumentów na nazwisko Maliński.

W obawie przed aresztowaniem, Michał Merliński wielokrotnie zmieniał swoje miejsce ukrycia. Pomimo różnych składników historii, okoliczności jego śmierci pozostają niejasne. Zarejestrowano jedynie, że został zatrzymany i wydany Niemcom przez policję granatową.

Przypisy